Leren van Lego

Ik weet nog goed dat ik mijn eerste LEGO kreeg. Ik vond het geweldig. Mijn vader had ook nog wat LEGO van vroeger. En dat… dat vond ik eigenlijk maar niks. Okee, je kon zien dat het LEGO was, maar wat zag het er ouderwets uit.

Ik was altijd gek op LEGO en kan nóg met plezier de catalogus doorbladeren. Nu mijn eigen zoon met LEGO is gaan spelen, is dat een mooi excuus om weer lekker mee te doen. We waren laatst lekker aan het bouwen, tot ik schrok. Van mezelf.

Wie LEGO verkiest boven Playmobil, doet dat meestal vanwege het creatieve aspect van LEGO. Je kunt ermee bouwen. Je kunt iets afbreken en er iets anders van maken. Met Playmobil kan dat niet. In de loop der jaren is LEGO veranderd. Soms bestond een huis uit een stuk of vier muren die je tegen elkaar aan moest zetten. Lekker snel klaar. “Dat gedoe ook met al die kleine steentjes.” Schande, volgens de LEGO-puristen. Dit is geen LEGO meer… dit lijkt wel Playmobil. Playmobil is een woord dat je kunt uitspreken alsof het iets heel vies is.

Ik had even last van dat gevoel. “Is dit nog LEGO?” dacht ik bij het zien van een kant-en-klaar bootje. En ik schrok van die vraag. Natuurlijk is het LEGO. Dit is hoe LEGO er tegenwoordig uitziet. Dit is hoe het gemaakt wordt. LEGO gaat met z’n tijd mee en verandert voortdurend. En toch blijft het LEGO. Ze weten daar bij de steentjesfabriek heel goed wat ze moeten maken om kinderen (en vaders) wereldwijd te laten watertanden bij een wand vol blauwe dozen. Zij weten hoe ze de aloude LEGO vandaag aan de man moeten brengen.

In de kerk doen we dingen vaak op een manier die we gewend zijn. Omdat we het al jaren doen. Terwijl we in huis de boel af en toe eens lekker veranderen, gewoon, omdat we daar zin in hebben, moet in de kerk veel bij het oude blijven. De volgorde in de liturgie, de gebruikte bijbelvertaling, de keuze van de liederen, de taal die we gebruiken, de formulieren die we lezen en noem het maar op. Waarom? Er zijn mensen die met tranen in de ogen vertellen dat hun kind niet meer in de kerk komt, maar met droge ogen stellen dat kinderen vanzelf wel gaan begrijpen waar het in de kerk over gaat als ze maar vaak en lang genoeg meegaan. Waarom?

Natuurlijk kun je in een discussie op dit punt van alles aandragen. “Je moet toch wel aansluiten bij een bepaalde cultuur? Anders krijg je niemand mee, zelfs niet bij de kleinste veranderingen. En aansluiting zoeken bij de jongeren? Moeilijk hoor. Die vinden al snel dat je probeert om populair te doen. De kerk is toch anders dan de wereld, waarin alles steeds maar mooier, beter, sneller en hipper moet zijn? Het gaat toch uiteindelijk om de inhoud? Veranderen om het veranderen is ook niet goed.” Zo kun je nog even doorgaan. En dat gebeurt ook. Er wordt eindeloos veel gepraat over van alles en nog wat. Eindeloos.

Daarom sluit ik, om mijn punt duidelijk te maken, maar even af met een vraag. Wat doe je als je je kind (of je kleinkind of het kind van een ander) ziet spelen met zijn nieuwe LEGO? Haal je je LEGO van vroeger van zolder om te laten zien wat échte LEGO is? Ga je vertellen dat LEGO niet meer is wat het geweest is? Of ga je er op je knieën naast zitten, om het plezier in de ogen van dat kind te zien en zelf te ervaren hoe geweldig het spelen met LEGO ook alweer was?