Commentaar op het commentaar

“Volgens mij dient @refdag kerk noch evangelie met dergelijke opiniestukken,” twitterde ik zojuist. Een pittige stelling die om wat uitleg vraagt.

Het is naar mijn idee jammer dat het Reformatorisch Dagblad op deze manier schrijft over de EO Jongerendag. Het is vooral jammer dat het op zo’n toon moet. “Ook al zijn op grond van Bijbel en belijdenis kanttekeningen te plaatsen bij de inhoud van de toespraken, men kan zeggen dat er werd geluisterd.” Een zin die eigenlijk genoeg zegt over het hele commentaar. Dit is de toon. Waar ik nu even op focus, is de kritiek op de muziek. Het RefDag vindt dat die muziek “overweldigend” en “keihard” was. “Deze muziek verdraagt zich niet met Gods majesteit en heiligheid, waarvoor men in ootmoed en eerbied dient te buigen.”

Hier maken de heren van het RefDag (er staat geen naam onder het opiniestuk) een fout. Bij deze opmerking zijn, om zo te zeggen, vanuit de Bijbel wel wat kanttekeningen te plaatsen. In de Bijbel lees je bijvoorbeeld in 2 Kronieken 5 over een gigantisch fanfarekorps met een batterij slagwerk en koper waar je u tegen zegt. Wat zal dat een muur van geluid zijn geweest! Verdroeg zich dat niet met Gods majesteit en heiligheid?

De opsomming in Psalm 150 is ook mooi. Slaande cimbalen, bekkens, hoorngeschal enzovoort. Uitbundigheid, vrolijkheid. Harde muziek hoort daar soms bij. Niets onbijbels aan dus. De stelling dat aanbidding altijd te maken heeft met verootmoediging en verstilling, is niet houdbaar.

De link die wordt gelegd naar popsterren met minder christelijke teksten of erger om aan te tonen dat de muziek van de EOJD niet deugt, is ook niet eerlijk. In de tijd dat het orgel in de kerk werd geïntroduceerd, werd het ook in de kroeg gebruikt. Muziek is van alle tijden en kan op allerlei manieren gebruikt worden. Verkeerd gebruik (als in: ‘foute’ teksten, dubieuze achtergronden) sluit goed gebruik niet uit. Dat je niet van bepaalde muziek houdt – prima! Maar dat je je eigen smaak verheft tot norm, is niet goed. En dat je in een commentaar onterecht stelt dat een bepaalde vorm onbijbels is en vervolgens tegen de kerken zegt dat ze moeten zoeken naar andere manieren om de jeugd aan te spreken, is niet eerlijk.

Ik word er verdrietig van omdat ik denk dat de kloof tussen de kerk en het leven van alledag die juist door veel jongeren wordt ervaren, alleen maar groter wordt als kerken (en kranten) op deze lijn blijven zitten. Het is de taak van de kerk Gods Woord te verkondigen, dichtbij te brengen. Als de term ‘wereldgelijkvormigheid’ van stal wordt gehaald, gaat het al snel over taal en vorm. Terwijl het over de inhoud zou moeten gaan. Dat is al lastig genoeg. Maar als jongeren zich veroordeeld voelen vanwege hun muzieksmaak en zich moeten aanpassen aan de smaak van hun ouders en grootouders, is de kans groot dat ze afhaken voordat ze aan de inhoud toe komen. En als je het hebt over ‘lieflijke en aantrekkelijke geuren’ – dat stinkt!

 

—

Naschrift: Ik kreeg via Twitter een paar keer de vraag waarom ik me zo druk maak over het commentaar van RefDag en of ik dat niet beter links kan laten liggen. Mijn antwoord: het RefDag-commentaar was de aanleiding, maar het onderwerp leeft veel breder. Ook onder niet-refo’s (om maar eens een nieuwe subgroep te definiëren) leeft soms angst voor moderne muziek. Onterecht. Het is niet mijn bedoeling de jaarlijkse discussie te doen oplaaien. Het gaat tenslotte om iets wat vooral met smaak te maken heeft en daar valt toch niet over te twisten.